Namenswappen           Köhler

Stand:

Samstag, 18. Juli 2026

Wappen von Ostfriesland

Cristine un Andreas hett mi erlaubt, dat ik ihr Texte wiedergeben darf.

Wo dösig kann ’t in ’t Leven lopen? Torügg van d’ Inkoop stapp ik to ’t Auto ut. Huusdörslötel, Autoslötel, Garagenslötel, over elke Finger hang ik een. Knippke in de linker Hand, Postunnerlagen in de anner. „Hebb ik ’t all?“, nä, Handy mutt noch mit. „Worhen daarmit? In de rechte Morsbüxtaske!“ Nu noch de Inkopskörven. In elke Hand een, un denn in ’t Huus daarmit. All’s ofstellen. Nadenken: „Wat mutt toeerst? Laat mi man even in Ruh up ’t Klo gahn. Mutt neet unbedingt, ober man kann daar so mooi entspannen!“ Ik stah daarvör, Büx andaal, will mi hensetten. Dor geiht ’t Telefon. Büx wär hoog un na d’ Telefon. Elektriker bruukt mi. Ik daar hen. Denn wär torügg, de Inkoop wegpackt. Na een Stünn sök ik mien Handy. Weg – de is nettso weg as ’t man nett geiht. Na een Stünn söken geev ik up. Mien Binnerst seggt mi, dat ik nu doch up ’t Klo gahn sall. So stah ik wär daarvör, maak de Büxknoop open, hör en Geräusch, stah still as en Richelpahl un spitz mien Ohren. Irgendwie kummt mi de Ton bekannt vör: Wwwwt, Wwwwt, Wwwwt, geiht dat. Ik maak de Büxknoop wär to un hör genau hen. „Woher kummt dat Wwwwt? Würrelk un Wahrhaftig ut dat binnerst van ’t Klo. „Oha, dat is reinweg unheimlich. Sitt daar en Deer in fast?“ Also, de Deckel hochklappt. Ik kiek daar vörsichtig in, daar kunn ja wat in sitten un mi tomöt springen. Ji ahnen seker al, wat ik daar in funnen hebb: Mien Handy. Un de mook al so to „Wwwwt“. Ik dat Ding ruthaalt. He blinkte in een Tour. Ik doch: „Gott sei Dank, he leevt noch!“ Man gliek daarna is he stürven – dood. Twee Stünn unner Water, dat weer tovöll. Later kreeg ik mit, dat en heel bült anner Minsken sowat ok al gebört is. Ik raa Jo nu: Steekt dat Handy noit in de Morsbüxtaske. Christine Günnel

[Platt Sieden 1] [Platt Sieden 2] [Platt Kolumne] [EU-Charta] [OOSTFREESK SPRÖÖKJE] [Hanse] [Links]