Namenswappen           Köhler

Stand:

Mittwoch, 4. Februar 2026

Wappen von Ostfriesland

Cristine un Andreas hett mi erlaubt, dat ik ihr Texte wiedergeben darf.

Warum so wied weg, loop doch van Ihlow na Nörden!“ , sä mien Nahberske, as ik meen dat ik woll eenmaal up de Jakobsweg pilgern much. Van dor of an weer d’r keen hollen mehr. Wi övtden wekenlang. Denn weer ’t so wied. Na en Andacht un Gebedd in de „Stille Ruum“ unner de Klostertoorn in Ihlow, gung dat los. De junge Lüü stoven of as Raketen, un wi? Wi dackelten d’r achteran: „Pust, pust, ahhh...!“ Na fiev km wachten se up uns. Un wieder gung ’t, na de Westerendje Kark. Nu noch sess km, bit na Wiebelsbuur. Daar geev dat Eten. Gemüsssopp mit allem drin, blot keen Solt, Flesk un Gewürz. Pilgereten eben! An de tweede Dag veerteihn km un an de darde Dag söventeihn. Man eens wurr ännert, wi Sachtlopers geven nu dat Tempo vör, dat gung beter. Hier seten wi in ’t Gras un eten en Appel, daar lepen wi bi en Buur over de Meßfoltstee, of wi nohmen, so as van de KZ Gedenkstätte Engerhaaf na de nahste Station, en „Schweigestein“ in d’ Hand. Van daar of an wurr neet mehr proot, wi hörten in uns rin. Heelneet so eenfach wenn bi elke Huus Een „Mohoin!“ röppt, un twintig Lüü nix antworden. Dat trappen van veertig Foten, de al in de sülvige Rhythmus stappden, broch een so’n bietjet in Trance. Man kreeg heelneet mit, wat för en lang Enn man leep. In elke Kark gungen wi mit een – Nochmaalgesang – rin un kregen van de Pilgerführerin wat over de Kark vertellt un kunnen uns Foten even en Pauske günnen. Kört un good, de hele Mannskup hett dat schafft. Een hulp anner un deelwies wurs ik over mien Fahrgestell herut, eenfach ignorieren, irgend wenneer weer de Pien tomaal weg. Wat man in de lüttje Kring um uns Lamberti herum al so beleven kann. De Jakobsweg – wied weg –, de bruuk ik jedenfalls neet mehr! Christine Günnel

[Platt Sieden 1] [Platt Sieden 2] [Platt Extra] [OOSTFREESK SPRÖÖKJE] [Hanse] [Links]