|
Ik stunn an ’n Ampel, as tomaal en Fent mit sien Rad lang vör mien hen baller. Daar lag he nu, weer woll 7 Jahr old, hanteer mit sien Büxpiep un düverleer herum as en groten. „Na, mien Keerl,“, sä ik, „wat hest Du to schellen?“ He antwoorde up süver Platt: „Musst Di dat even ankieken, mien Büx, nett as Hacksel. Mien Oll brengt mi um!“ He till sien Kopp hoog un nu sach ik sien Gesicht. ’Nä Kinner,’ doch ik, ’dat gifft hör noch, Snöttfegers’. De Snött leep as ut ’n Regengöt ut beid Nöslocken heller weg over de boverste Lipp up sien Tung, de drock togang weer dat Wark na Binnen to halen. „Hest du keen Snöttdook?“, froog ik hum. „Snöttdook? Mien Büx, dat is völl leper!“ Un wär mook sien Tung en Rundumslaag unner de Nös lang. As de neet al’s mitkreeg, muss de Jackmau de Rest upnehmen. He nohm sien Rad hoog, un leep weg. „He, Du!“, reep ik achter hum an. „Wat is?“, meen he. „Hier, Snöttdoken!“, bölk ik torügg, un smeet hum en Packje Tempos to. „Geiht klaar!“, wunk he, un grien mi an. Mi wurr klaar, waarum de Snöttfegers utstürben weren, wegen de Papiertaskendoken. De Stoffdoken fröher weren fell full, de Snött leep wieder un man muss sehn waar man mit de overs Snött bleev. De Papierdinger vandaag kösten neet völl, un na een Snuuv nimmt man en neije. Dat Spöll gung wieder, denn en paar Daag later harr ik ’t al weer mit so’n naare Snöttfeger to doon, een de Hoogdütsk proten de. Daar kunnt also neet an liggen. ’Sullen de Tieden nu al so slecht worden, dat de Lü sük keen Papiertaskendoken mehr kopen können?’, doch ik. Man Junge nee, holl man up, daar is nu doch de Weltwirtschaftskriese, un de Herstellers beschi.... uns doch overall. Nu hebben de bestimmt 10 Stück minner in de Pakungen daan!Christine Günnel
|