|
Daar haal mi doch de Blicksen! Dat hört sük neet, dat deit man neet un doch kunn ik dat neet laten. Elk un Een kennt dat: Daar hett en Minsk wat, wat daar neet hen hört un du musst, ohn dat du dat wullt, de allweg ankieken. Wi weren bi en Harmonika Festival. Ik keek na rechts, mi dwars gegenöver. De Mann harr schienst en Probleem mit sien Ogen. Wenn he mit sien Kolleeg proten de, gung sien Kopp heel andaal. So, dat sien Kinn up de Bost leeg un he sien Gegenöver nu van unnen over sien Brill ankieken muss. Of ik dat wull of neet, immer wär lepen mien Ogen so tomaal na sien Gesicht, wenn he wat vertell. Nu kreeg ik mien Nahber tegen mi in ’t Luur. De spütter bi ’t Drinken over de Tafel. Mien Ogen lepen in sien Gesicht. Oha, de Mann harr unnern leep groot Tannen in d’ Mund un boven heel gien. Keen Wunner dat he bi ’t drinken spütter. Elke maal wenn he nu wär sien Glas Beer in d’ Hand nohm, keek ik hum an un gung in Deckung. Ik doch over mi sülvst: ’Wat peinlich, benehm di even, kiek daar neet so hen, dat deit man neet. Kiek doch worns anners hen!’ Man nix, immer wär lepen mien Ogen up de beid daal. Of ik ’t wull of neet. Nu kwemen Leder de wi mitsingen kunnen. Dat weer reinweg en Verhalen. De tegenöver sung mit, mien Naber ohn sien Tannen ok un dat Sinnen over hör Nücken weer in mien Bregen ofschalt. Um dat dat mit de Kiekeree in de Paus nu neet wär los gung, hebb ik mi umdreiht un mi ganz alleen mit mien Mann unnerhollen - twee Stünnen. Wennehr sitt man, na 52 Jahr verheirat, al twee Stünnen tegennanner to protjen? – Na klaar, bi ’t Fernsehen. Ja, daar kann en ok dree Stünnen tegen nanner sitten. Man daar dürst ja neet proten, denn heet dat: ’ Wees even still, ik krieg daar ja nix van mit!’Christine Günnel
|