|
S’mörgens söben Ühr, in ’t Nachthemd vör d’ Kökenfenster: Harr mien Mann van Nacht de Rasen umgraven? Is ja woll neet mögelk! Ik na d’ Butendör. Würrelk, daar weer en bietje Rasen in de Grött van dree mal dree Meter, nu swart Acker un ’t sach ut as wenn dat liek harkt weer. Ik mien Kleer antrucken, Haar bösselt, Schoo antrucken un rut. Nu sach ik wat daar passeert weer. Mullen harren in dat lüttje Stück woll acht Bülten upsmeten. Een an anner weg. Un well harr de nu platt maakt? Ik keek um mi to un as ik de Übeltäters sach, muss ik trotz allem smüsterlachen. Uns Höhner legen unner de Rododendron. Wi haren güstern Abend vergeten dat Höhnerluuk to tomaken. Nu weren de woll vör Dau un Dag bi gahn un haren de heele Mullsbülten platt maakt. Nu weren se woll schon of un moken en Paus. „Wat mooi,“ ,doch ik, „daar kummt nu noch en beten Knienmess up, denn noch maal recht umgraven un Kartuffels in setten - un denn? Hopen dat de Mullen de neet wär na boven smieten.“ Sull man de beter vörher fangen? De dürst aber ja neet dood maken. Nu weer ’t mooi west wenn Opa noch leven de, de kunn Mullen fangen as keen anner. Mit Spaa in Anslagg stunn he ohn Bewegen Minüten lang vör de Büllt. Wenn de Mull denn upsloog, hau he de Spaa in de Grund un de Mull floog d’r rut. Dat harr Opa as Kind al lernt un dormit Geld verdeent. So um 1910 herum, weer en Mullfell völl weert. Daar wuren Hoden, Stolas un Mantels van maakt. För en Mantel wuren 2000 Rüggstückches bruukt. De Felle hebben Opa un sien Bröers süver schoon maakt, up lüttje Holtstückjes spannt, dröcht un an Umlopers of an Wolters in de Auerker Osterstraat för en paar Penning verköfft. Fieftig Groschen köss en klar gerbt Mullfell domaals.Christine Günnel
|