|
Freid un Leed bi Winterdag
„Jungedi!“, röppt Grete, as se smörgens de Rullladen van ´t Slaapkamerfenster hochtreckt, „musst even na buten kieken, Klaas.“
„Gifft ´t daar wat besünners to sehn? Hett d´r al weer en Köter sien Bült up de Rasen achterlaten?“, fraagt he un quäält sük to ´t Bedd ut.
„Nee“, seggt Grete, „van uns Tuun kannst heel nix mehr sehn, ´t is tomaal richtig Winter worden, de hele Welt liggt unner Sneei.“
„Sneei?“, brummelt Klaas un frifft sük de Slaap ut de Ogen. „Wat sall dat denn? En paar Sneeiflocken over Wiehnachten laat ik mi ja gefallen, man nu bruukt mi daar ok keen mehr mit komen“, un kruppt weer unner sien warm Bedddeck.
„Dat du jüst keen Fründ van Winter un Koll büst is ja nix Neeis“, lacht Grete, man sachtjes
sallt du wall hoog mutten, mien Leev. Buten Döör is dat reinste Winter-Wunnerland. So wied as ik kieken kann is de hele Umstreek mit en dick Laag Sneei overtrucken.
De Sneeischuver un Bessen in d´ Schuppen ropen al na di.“
„Laat mi man lever noch en Settje ofwachten, Grete. Naderhand is wiss Deiweer, denn schiert sük dat all van sülvst.“
„Van wegen! Deiweer word so gau neet verwacht, Klaas. Uns Naberske vertellde mi, dat de Schoolkinner an de token Dagen schoolfreei hebben. Tominnst de sölen sük wall over dit Winterweer freien. Denn könen sük Nabers Kinner ennelk maal weer Sneeikeerls bauen, mit Slee unnerwegens gahn un sük van Harten utjachtern. Ik weet heel neet wennehr wi maal dagenlang so vööl Sneei harren. Is dat neet mooi?“
„Nee, dat is neet mooi“, antert Klaas, „un vööl Sneei harren wi tolest vör fievteihn Jahr. Domaals laggst du in ´t Krankenhuus. Bevör ik smörgens na d´ Arbeid kunn, muss ik rund um ´t Huus to Sneei schuven, in d´ Middagspaus gau nochmaal hen to fegen un savends dat glieke Spööl weer van vörn. Sietdeem is mi de Grapp van Sneei un Winter of.“
„Nu holl up to jammern un koom in de Plünnen“, seggt Grete, „Nabers hebben al feegt un streit un wi mutten naderhand ok noch up Böskupp.“
„Al weer inkopen?“ muult Klaas.
„Dat nützt nix“, antert Grete, „nettkraat wurr in d´ Babbelkast dörseggt, dat sük de Huushollens bi dit Weer vör all Gefall en lüttje Vörraad an Eten un Drinken anleggen sullen.“
„Un dat seggst du mi so nebenbi?“, schütt Klaas tomaal hoog, „hopentlik is ´t noch neet to laat. De Minsken gahn dann ja neet eenfach inkopen, so as wi. De hebben schienbaar Nood to versmachten, verfallen in Panik un hamstern alls wat se kriegen könen.
Ik treck mi gau an, Grete! Schriev du up, wat wi all bruken. Hebben wi genoog Brood, Botter, Wurst, Tuffels, Nudels un Klopapier in ´t Huus? Well weet, wo lang wi daarmit over de Runnen komen mutten. Nu maak doch futt, Grete! Ik spring al in ´t Auto, Sneeifegen kann ik alltied noch.“
Grete kickt Klaas verdattert na: „Wo was dat noch mit Panik un hamstern?“
Karlheinz Harms
für den 15.01.2026
|
